DE FILMS VAN ALLE EDITIES

FILMS SHOOT YOUR SHOT#

De jury over de films in chronologische volgorde: 

1.Fail Team Six van: Jurgen Otten

Met een griezelige locatie, shots geschoten door een spinnenweb en een wel heel letterlijke jump scare heeft het team van Fail Team Six goed gekeken naar horrorconventies. We hebben een groep jongens op avontuur en een mysterieuze moordenaar die hen te grazen neemt. Het idee dat deze creep op de achtergrond van een foto schuilt vonden we sterk gevonden. We misten alleen duiding: wie is deze moordenaar? En wie zijn de slachtoffers en waarom gaan ze met elkaar naar deze verlaten locatie? Met meer informatie hadden we de bedoelde spanning nog meer gevoeld. 

2.Watervrees van: Alanur Vural 

Zo fijn om een film te zien die letterlijk uitnodigt om na te denken over je eigen angsten. Spanning kan namelijk snel overslaan in angst. We vonden het daarom bijzonder om te zien dat regisseur Alanur Vural zo openhartig spreekt over haar eigen waterfobie in deze documentaire met wat gespeelde elementen. Al behandelt Watervrees fobie soms wel heel letterlijk: daardoor kijken we soms meer naar een presentatie dan naar een film. En toch vindt Alanur Vural met de GoPro camera onder water een perfecte manier om haar angst voor onderdompeling te verbeelden.  

3.Verschermd van: Quintus Perdijk

Wie is er niet meer aan zijn of haar smartphone gekluisterd? Quintus Perdijk maakt er een soort Groundhog Day van over beeldverslaving. Er zit een goed ritme in de montage van Verschermd en een boeiende twist: een droste-effect van schermen geeft een mooie meta-laag aan dit verhaal. Dat hielp Verschermd enorm, want aan het begin van de film misten we wat duiding: wat wil de maker zeggen met deze film over routine? 

4.Lahsen van: Meike van der Ploeg

We zijn verheugd om een maker in deze competitie te zien die een verhaal over een ander persoon vertelt. Meike van der Ploeg heeft dan ook een stranger than fiction verhaal gevonden in het personage van Lahsen. In deze ontroerende documentaire laat ze hem aan het woord, begeleid door schitterende zwart-wit beelden. De cameravoering is echt heel indrukwekkend. Er ontbrak alleen soms een relatie tussen de beelden en wat gezegd werd. Wij hadden graag meer van Lahsen’s leven willen zien, want we vinden hem een bijzonder personage met een ongelooflijk verhaal. 

5.Road to Hell van: Lars Veldhuijs & David Staas

Lars Veldhuijs en David Staas hebben vast Sin City gezien, af te leiden aan hun indrukwekkende gebruik van zwart, wit en rood. We waren erg onder de indruk van de stijl van deze korte animatie, een nachtmerriescenario met een vrouw in de nacht en een clown die maar blijft verschijnen. Het maakt van Road to Hell een fijne, minimalistische horror met een bijzonder goed gelukte tekenstijl. Jammer dat het zo kort duurde, maar aan de andere kant: wat had erin gemoeten als het langer zou zijn? 

6.Sorry van: Jonathan ten Broeke

Deze romantische komedie kon ons erg bekoren. De acteurs en actrices spelen goed, de montage is vlot, de cameravoering en grading mooi, en de split screen geeft een geestig effect. De beeldrijm tussen de losgelaten blaas en het omgevallen glas was ook goed gevonden. We hadden wel wat vraagtekens over het scenario: waarom plast de arme jongen niet tegen een boom? En waarom maakt het meisje het gelijk uit over plas in de flat? Al blijven we daar niet te lang bij stilstaan, want daarvoor hebben we ons te veel vermaakt met deze humoristische film. 

7.Condemned van: Cas van Doornik

We zijn eerlijk: horror als Condemned hebben we vaker gezien. Maar Cas van Doornik weet daar wel het meeste uit te halen. Zijn cameravoering is sterk, de montage is effectief, het spel is goed en de spanning zit er echt in. De engste film in deze competitie deed het thema spanning meer dan eer aan. 

8.Gedachten Spinsel van: Annelien van der Leij

Onder begeleiding van de prachtige muziek van Steve Reich - onze complimenten daarvoor – worden we gestort in de complexe geest van een verdrietig tienermeisje. De shots van reflecties in de spiegel vonden we mooi gevonden en gaven een poëtische lading aan het fragmentarisch vertelde Gedachten Spinsel. Soms was die vertelling misschien alleen te fragmentarisch. De jury was daardoor de weg kwijt in de geest van deze droevige tiener. Of was dat juist de bedoeling? 

9.Be Mine van: Tamar Aydin

Spanning is ook op een feestje aankomen en kijken of het gaat slagen met de persoon die je leuk vindt. Tamar Aydin weet dat op een inventieve manier te verbeelden in Be Mine. Als ons hoofdpersonage tegenover haar crush zit komen ze in een bubbel terecht. Het beeld verandert dan van kleur naar zwart-wit en ineens zijn we verstrikt in een surrealistische dansfilm. Mede dankzij de smsberichtjes in beeld, het lange shot door de ruimte en de vele figuranten komt deze film over een ongelukkig feestje echt tot leven.

10.OnHeil van: Joëlle Hilhorst

Joëlle Hilhorst adresseert een heftig onderwerp in haar korte film over de verleiding van loverboys. Ze heeft daarbij een bijzonder beeld gevonden: een meisje als marionet die de touwtjes uit handen geeft. Er is iets heel wrangs aan Onheil, wat een hele toepasselijke titel is voor deze spannende film. Met de tekst op het eind in beeld dachten wij ineens aan de postbus51 spotjes van de overheid die waarschuwen voor leed in de samenleving. 

11.The Book van: FilmMatic VII (Nick en Mike Geerlof, Feijke Brocken, Wenyao van Wieringen, Fabian Dams, Dimitri Kilibarda)

In het donker filmen is niet makkelijk. Team Filmmatic VII heeft dan ook het meeste uit zijn camera gehaald. The Book ziet er sfeervol, spannend en onheilspellend uit. De point of view shots van de zaklamp werken goed. En dan gaat die zaklamp ook nog knipperen… The Book haalt een paar goede momenten uit dit gegeven, al zochten wij wel naar het grotere verhaal. We waren enorm onder de indruk van de stijl van de film. Daardoor misten we de ontbrekende context nog meer dan normaal. 

12.Toevlucht van: Berne Vendel, Frank Wever, Evelien Lodewijks en Stijn Goossens

Was de voice-over nodig in Toevlucht? Misschien hadden de makers het verhaal ook alleen met beeld kunnen vertellen want dat deden ze voor de rest al zo goed. We zijn in Toevlucht weer in het bos, maar dan om een hele andere reden dan in The Book. Ons hoofdpersonage is een introverte jarige job die zich in zijn fantasie verstopt als zijn vreemde buurman met een cadeau aankomt. De achtervolging die dan in het bos plaatsvindt vinden wij geniaal.  

13.Tripping on the Verge van: Lars Muller

Een spuit van een naaldje zorgt voor een magische trip die eindigt in een nachtmerrie. We hebben onze ogen uitgekeken bij deze korte animatie. Wat een creatieve, visuele stijl heeft Lars Muller gevonden in zijn stop motion. En wat een treurig verhaal om te vertellen met deze middelen. Muller heeft niet alleen een gevoel voor klei, maar ook voor beeldtaal en geluid. De shots zijn sterk en de muziek en de geluidjes van deze gure wereld kloppen helemaal. 

14.Hanna Onesty van: Emily Walter

Kan de politie ook voor psychiater spelen? Daar moesten wij aan denken toen het onbetrouwbare hoofdpersonage van Hanna Onesty zich meldde bij de receptie van een donker politiebureau. Emily Walter snijdt zo een urgent onderwerp aan en vindt er een unieke visuele stijl bij. Het setdesign van het politiebureau geeft een surrealistische draai aan dit verhaal over schuld of onschuld, maar daardoor is de film misschien ook net te over-the-top. 

15.Voedertijd van: Julia Bakker

Concurrentie vindt je overal. Zelfs bij de sloot waar twee jongens in Voedertijd elkaar aftroeven in eendjes voeren. Julia Bakker verbeeldt de strijd tussen de jongens effectief in deze droge komedie aan het water. Er mist voor ons alleen één element: de eendjes. Als we die vaker in beeld hadden gezien hadden we beter mee kunnen gaan in het getouwtrek tussen de hoofdpersonages. 

De Aanmoedigingsprijs gaat naar een beloftevolle documentairemaker. Als zij stijl en inhoud nog beter samenbrengt is er geen twijfel over mogelijk dat zij er komt. Daarom gaat die prijs naar Meike van der Ploeg voor Lahsen. 

De Derde Prijs gaat naar een inventieve verhalenverteller die de onzekere geest van een tienermeisje op een bijzondere en rauwe manier verbeeldt. We hebben het over Tamar Aydin, regisseur van Be Mine.

De Tweede prijs is voor een filmmaker die zijn horrorklassiekers kent en de genreregels vlekkeloos toepast. Het was echt griezelen met deze film die inhoudelijk ook overtuigt. Daarom gaat de Tweede Prijs naar Cas van Doornik voor Condemned

De Eerste Prijs. 

Zo’n goed gemaakte, originele en absurde film als deze zie je zelden. Daarom verdient die het zeker om een week in de Filmschuur te draaien. De eerste prijs gaat naar Lars Muller voor Tripping on the Verge

 

 

Logo Filmschuur Logo Eye Logo Open Studio Logo Europa Cinemas