Shoot Your Shot #15 WILD - Juryrapport 8 december 2019

Aanmoedigingsprijs

De creatieve verbeelding van het dierenrijk in deze film maakt indruk op de jury. Er zit een heldere boodschap in het verhaal. De kijker wordt door de makers direct aangesproken en daar werden wij - in positieve zin - een beetje bang van. De stoere, spannende punchline laat ons reikhalzend uitkijken naar een vervolg. We moedigen we de makers aan om deze stoere houding vast te houden en te vertalen naar spannend nieuw werk. De aanmoedigingsprijs gaat naar The Hunt van Esmee van Goinga

Derde prijs

In deze film is de unieke en brutale stijl van de maker duidelijk aanwezig. Er word in een korte tijd ontzettend veel verteld en gespeeld met verschillende genres. De karakters zijn uitvergroot doch geloofwaardig. We blijven geboeid, elke scene heeft zijn eigen stijl en we hebben er veel om moeten lachen. Voor deze maker zien we een gouden toekomst tegemoet. De derde prijs gaat naar Hoe we ongeduldig zijn van Ian Marquez Garcia

Tweede prijs

Vanaf moment één zit je bij deze film in een enorm rijk universum. Een charmante held met een bigger than life villain. De film zit vol onverwachte wendingen, grappige intermezzo’s, prachtige visuele vondsten en interessante stijlbreuken. Deze film is fucking professioneel. De tweede prijs gaat naar Loutkar van Guido Duijn

Eerste prijs

Het hoofdpersonage nam ons direct mee in deze surrealistische wereld, waarin de spanning van begin tot eind knap werd vastgehouden. Spel, cinematografie, montage, production design worden daarbij erg kundig ingezet en maakt van de film een professioneel geheel. De ambiguïteit van het scenario laat zich vloeiend omzetten in een meeslepende filmische ervaring. Het is als een koortsdroom die de kijker vastpakt en niet meer loslaat. De eerste prijs gaat naar One of the Wild van Jules Aperghis en Nola Kemper


1) The Flash

van Thomas Jansen, Jasmijn Kenselaar, Bram van Dijk, Amy Martodrono, Zuma Pleijzier

Deze boeiende film speelde met onze verwachtingen: is deze jongen een onzeker slachtoffer van zijn afkeurende omgeving, of is hij zelf een asociale plaaggeest die zijn omgeving verstoord? De subjectieve vertelling zette ons op het verkeerde been, maar de ontknoping kon beter uit de verf komen met een meer gestructureerde montage.

2) Wild Dreams

van Dylan Evers, Jacob Umbgrove, Joël Grigolet, Leon D'Haene, Kim Jansen, Nikkie van Engelen

Een spannende genrefilm die visueel ontzettend goed in elkaar zit. Het gebruik van kleur, beeld, geluid en spel gaf ons een beklemmend gevoel. Jullie snappen hoe thrillers werken, alleen de climax aan de deur wist die spanning nét niet vast te houden.

3) Drang

van Pieter Zomerdijk met Je bent me d’r eendje

De mooie shots en het goede spel wisten ons echt te raken in dit sfeervolle drama. We hebben het tijdens ons beraad lang gehad over de film, waar die over gaat en waar die voor staat. Deze film roept dus echt veel spannende vragen op. We associeerden het met trauma, een kinderwens, kinderdood en de vluchtelingenproblematiek. We misten in de montage wat sturing om al die vragen te adresseren, maar we zijn wel onder de indruk dat Drang ze uberhaupt oproept.

4) The Caged Cat

van Demi Peters en Emel Ognyanova

Films met een activistisch hart, we zijn blij om ze ook in deze competitie te zien. Hier is het thema wild bijzonder goed geïncorporeerd om een punt te maken over dieren in gevangenschap. Ook belangrijk om op te merken: wij leefden allemaal mee met de fantasievluchten van Bollie Brown. Die kat is dus echt een goede actrice. In het avontuur van Bollie had overigens een sterke spanningsboog mogen zitten om ons nog meer te betrekken in het noodlot van dit dier. Maar het stoere einde met de kat en leeuw naast elkaar blijft ons lang bij.

5) Behind Closed Doors

van Kyra Verhofstad en Hotze Eising

Over deze bijzonder korte film hebben we bijzonder lang gesproken. Dat kwam vooral omdat Behind Closed Doors zo effectief met stijlelementen uit het thrillergenre omgaat. De ontknoping kwam als een schok en een verassing. En toen begon bij ons de lange discussie, want was het einde te abrupt of eigenlijk precies goed? Hoe dan ook, aan deze film gaan we nog vaker denken.

6) Hoe we ongeduldig zijn

van Ian Marquez Garcia 

Geduld is een schone zaak en deze film weet dat op verfijnde manier te illustreren. Kijk maar naar hoeveel stijlelementen er in deze geestige dramady zitten. We zien hier het prille begin van een filmteam met een goed gevoel voor humor en esthetiek. We zien hier en daar wat slordigheidfoutjes, maar dat mag gewoon: wij zien namelijk veel potentie in deze makers.

7) Loutkar

van Guido Duijn 

 Van de titel, de muziek, de stemmen tot de verschillende soorten animatie, Knap dat zoveel verschillende elementen zo’n gestroomlijnde ervaring kunnen neerzetten. Loutkar is een kleine, maar toch ambitieuze animatiefilm met een groot hart. De ontknoping kon wat ons betreft nog wat dikker aangezet worden, maar de weg ernaar toe heeft ons allemaal gecharmeerd.

8) Achromatic

van Lena Umbgrove Wij moesten gelijk denken aan Terry Gilliam, dystopische cinema, Faust en Steve jobs bij het kijken van Achromatic. Dit rijke verhaal roept dus veel associaties. Ook qua stijl zijn we onder de indruk: de vele shots in de strakke montage zetten op overtuigende wijze een grauwe wereld neer die tot leven komt en wordt voorzien van kleur. Het is fascinerend, maar soms ook een beetje ongrijpbaar, om te zien waar die wereld vervolgens allemaal naartoe gaat.

9) Wraak is je eigen beul

van Cas Doornik en Lars Zijm 

 We zijn onder de indruk van de onheilspellende beeldvoering van deze spannende wraakthriller. Dat shot over de koplampen van de auto blijft ons bijvoorbeeld bij. En de in rood gehulde silhouetten al helemaal. De beklemmende sfeer wordt goed neergezet in Wraak is je eigen beul, we zouden dat aandacht voor detail overigens wat meer in de ontwikkeling van het hoofdpersonage willen zien. Wij missen vooral een moment waarop hij geconfronteerd wordt met de consequenties van zijn daden. Dat betekent dus ook: we willen meer zien van deze sfeervolle, spannende wereld.

10) One of the Wild

van Jules Aperghis en Nola Kemper

Er zit een soort Alice in Wonderland-logica in deze film die de jury kon waarderen. Het camerawerk, het spel en de muziek benadrukten dat surrealistische gevoel. En hoewel het al een enorm gestroomlijnd verhaal is kan het paradoxaal genoeg hier en daar misschien nog nét iéts strakker verteld worden voor een optimaler effect.

11) Growl

van Yke Bosch 

Growl speelt op slimme manieren met onze verwachtingen. Is dit verschrikkelijke monster echt zo gevaarlijk als dat de filmmakers hem laten voordoen? Of nemen ze ons hier stiekem een beetje in de zeik? Het verhaal is klein en bescheiden, maar het plezier spat ervan af.

12) De man die jager wilde zijn

van Muus Veldkamp

Een originele en ambitieuze korte film die ons liet puzzelen over zijn constructie en betekenis. Zien we flashbacks, flashforwards of fantasiebeelden van een vluchteling? En wat voor een rol speelt het jagen daarin? We blijven er langer op puzzelen, maar over een ding waren we het eens: Er had nog wat meer aandacht besteed kunnen worden aan de rol van muziek en subjectief geluid in deze verder al heel doordachte film.

13) Washed Up

van Joëlle Hilhorst

Nog een film met een urgente en belangrijke boodschap. Washed Up heeft slimme beelden gevonden om klimaatvervuiling in beeld te brengen. De zeemeermin in het vieze zwembad is een inventief gegeven dat zoveel zegt over de staat van de wereld op dit moment. Deze makers kunnen nog meer op hun sterke visuele vertelling vertrouwen, dan is het in tekst nog een keer onderstrepen van je punt niet altijd nodig.

14) The Hunt

van Esmee van Goinga

Dit activistische verhaal intrigeerde ons ook enorm. The Hunt is een ongewone film vol met verassende beeldelementen, verwijzingen en symbolen. Deze makers houden zich niet aan bestaande filmconventies en dat pakt soms goed uit. We zien er woede, passie en daadkracht in en we hopen dat jullie dat blijven vasthouden.

15) I Can’t Do Anything

van Joey Dib Mogen we vooropstellen: Joey kan heel erg veel. Het goed timen en in beeld brengen van een komedie is lastig, maar is hier echt gelukt. Bij de vechtscène zaten we nog met gefronsde wenkbrauwen te kijken maar we hebben vooral moeten lachen om I can’t do anything. Het nummer op het einde voelt daarom als een ironische afsluiter van een knappe high school comedy. Joey really can do everything.