Juryrapport per film

1. Breaking Shot van: Tamar Aydin en Charlotte Bernson

Associaties met Quentin Tarantino zijn onvermijdelijk in deze coole film vol met toespelingen naar Kill Bill, Reservoir Dogs en de Amerikaanse filmwestern. Wat wij verfrissend vinden is dat Breaking Shot hier een vrouwelijke, haast feministische twist aan geeft. Nu willen we deze heldin ook beter leren kennen. Waarom rekent zij überhaupt af met de mannen in deze weliswaar knap geschoten, slim verbeelde western film noir?                       

2. STOM. van: Niels Kievits, Max Helmantel, Jack van Vlerken en Tadeo Mejias Kromhout

Er zit een ingenieuze spanningsopbouw in STOM. We hebben gedurende de hele film lopen gissen wat er nou aan de hand was met het hoofdpersonage. Waarom zit hij zo in zijn hoofd? En wat heeft dat meisje ermee te maken? Dit is slim scenario schrijven. Met een strakkere montage en cameravoering hadden we nog meer meegeleefd met het tragische ongeluk dat de ongebruikelijke beleveniswereld van dit personage bepaalt.  

3. Mental Explosion van: Cas van Doornik

Cas van Doornik weet hoe hij zijn hoofdrolspelers (inclusief zichzelf) moet filmen. Hun gezichten zeggen echt al alles. De momenten van stilte in Mental Explosion zijn dan ook ondragelijk spannend. Onze tip is: focus nog meer op de momenten dat er wél gesproken wordt. Meer aandacht in de spelregie had ons nog meer kunnen doen huiveren. Nog een persoonlijke tip: is het niet eens tijd dat alleskunner Cas van Doornik ook met andere filmmakers gaat samenwerken? In een groter team kan hij namelijk meer groeien in zijn rol als regisseur.

4. Schuld van: Joëlle Hilhorst

We zijn verrast door waar Schuld begint en waar die eindigt. Wat een inventieve manier van het tot leven laten komen van herinneringen! Die overgang van de ballon, naar de foto naar de home video van de hoofdrolspeler bevalt ons vooral. Daarna blijft Schuld even hangen in deze fantasiewereld met de ballonnen. Met een vlotter tempo had de ontknoping op het einde ons meer kunnen raken.

5. Tears van: Meike van der Ploeg

De tranen-tatoeages werken als een slimme en efficiënte manier om heel veel dood en moord te suggereren. Dit is misschien de meest gewelddadige film zonder dat er echt bloed vergoten wordt. Regisseur Meike van der Ploeg houdt haar verhaal compact en daardoor is de impact juist groot. We vroegen ons wel af: waar komt al dit geweld vandaan? is dit een vorm van maatschappijkritiek of een lekkere recht voor zijn raap actiefilm?

6. Dear Big Bang, a love not given lightly van: Lotus Hebbing

Hoe duid je een film als deze in een juryrapport als dit? Het spel tussen geluid en stilte om niet alleen het begin van het leven, maar ook dat van een ontmoeting te illustreren is slim gevonden. Wat volgt is een esthetisch bevredigende, bedwelmende trip waarin het lichaam een ongegeneerde, nakende rol speelt. Deze film biedt zoveel, zelfs als de aftiteling al begint. Misschien begint die zelfs te vroeg! Er worden nog allerlei boeiende beeldelementen op het einde weggestopt.

7. Uitgespeeld van: Dirkje Duwel en Kris van Melle

De cameravoering van Uitgespeeld is altijd overtuigend. Misschien is dit de meest vormvaste film van deze editie van Shoot Your Shot. Wat dit melancholische verhaal over het vertrek van een broer nog beter had kunnen maken is een iets verder uitgewerkt scenario: de onderliggende emoties zouden nog meer in beeld en subtekst, en minder in expliciete tekst kunnen worden gevangen. Zo krijgen de goede acteurs nog meer om mee te spelen.

8. Don’t feed the reptiles van: Guido Duijn

De combinatie van animatie, live action en andere inventieve beeldelementen charmeert ons enorm. En eigenlijk is het verhaal van Don’t feed the reptiles even fantasierijk als de vorm waarin die gegoten wordt. Dankzij mooi sound design komt dit ongebruikelijke animatieproject over een krokodil en een dinosauriër ook nog eens echt tot leven.

9. Zinsbegoocheling van: Tessa Boskemper, Ian Marquez Garcia en Robin Zijlstra

We zijn weer terug in de jaren zestig. De kleding is anders. De kleuren voelen vreemd. The Beatles staat op de soundtrack. We zien een meisje zich steeds meer terugtrekken in deze fantasiewereld. Ondertussen horen we pogingen om haar daaruit te rukken. Het einde hadden wij niet zien aankomen. Sterker nog: sommige van ons begrepen de ontknoping niet eens. De weg daarnaartoe had dus strakker kunnen worden verteld. Nu was er wat verwarring, al was het geen straf om weer eens naar het psychedelische I Am the Walrus te luisteren.

10. Heartbroken  van: Daan Cornelisse

Het is verfrissend om een jongen op film zo zijn hart te zien luchten. Dit hoofdpersonage loopt zelfs rond met een kogelgat in zijn borst. Zo letterlijk hebben we een gebroken hart nog niet verbeeld zien worden. Hem met zijn treurige emoties zien worstelen is boeiend. Wel denken we: had het ook iets subtieler gekund? Of specifieker? We willen namelijk meer meeleven met deze sippe jongen, maar daarvoor moeten we dieper in zijn verdriet duiken.

11. Feest van: Kees Moore en Thomas Fransen

Wat ingenieus om een verhaal over menselijk verlies te vertellen zonder ook maar een acteur te gebruiken. FEEST licht in elk opvolgend shot een stukje van de sluier op. De jury is er nog steeds niet helemaal uit wat de ontknoping is die achter deze sluier schuilt, maar geïnteresseerd zijn we wel.

12. Wie niet weg is, is gezien van: Wen Yao van Wieringen, Feijke Brocken, Jesse Laverman, Puck Tierolf, Henrik van de Pol, Dualtach Brave en Kino Voss

We applaudisseren deze ambitieuze filmmakers – een flink groot team is het ook – om een film in één take op te nemen. We hebben ons stiekem ook enorm vermaakt met de grimmige ontknoping van deze spannende actiethriller. Een punt van aandacht: met een duidelijker geluidsspoor is de actie nog beter te volgen. Zorg dat het geluid op het niveau komt van de uitstekende beeldvoering en de spanning wordt echt om te snijden.

13. Geef ons de ruimte van: Cécile Vastenburg

Dit is bijna geen film, maar een filmisch aanklacht. We vinden het ontzettend moedig dat de maker dit platform gebruikt om haar stem te laten horen. De overprikkeling van de jeugd gaat ons enorm aan. Dit is een van de meest urgente onderwerpen die in deze reeks films voorbij is gekomen. Nu willen we nog meer meegenomen worden in de beleveniswereld van deze maker. Wat zal er uitkomen wanneer ze zich focust op het in film verbeelden van het probleem in plaats van het geven van de oplossing?

14. Primary Pain van: Thom Kockelkoren, Thika Vlasveld, Jytte Balk, Nikki Taag en Milou Janssen 

Dat Primary Pain, een film over de hel die de middelbare school is, uit zou monden in een dansfilm hadden we niet verwacht. We waren daar wel aangenaam door verrast. Er zit een mooie kwetsbaarheid in de choreografie en dans van het hoofdpersonage. Zij wordt ineens deel van haar omgeving en komt tot leven in deze film over pesten en zelfexpressie. Als de cameravoering ook meer met haar mee zou kunnen dansen, zou deze dansfilm nog meer schitteren.

15. Wattefack heb je in je zak? van: Jonathan Broeke, Davey Driessen, Jikkie Schelling en Merlijn Willemsen

Het stukje ‘Wat heb je allemaal nog meer in je zak zitten?’ ‘Alles wat je ooit nodig zult hebben.’ willen we nomineren voor de beste dialoog van Shoot Your Shot #14. De rest mag er ook wezen: Wattefack is een volwassen, sprookjesachtige, artistiek uitgesproken film die ons allen betoverd achter heeft gelaten. En toch nog een punt van kritiek: na het spectaculaire begin zat er wel een kleine dip in het tempo.

Aanmoedigingsprijs: De aanmoedigingsprijs gaat naar een film die een verassend perspectief kiest op het westerngenre. Daarmee reflecteert die film op een speelse manier op de huidige tijdsgeest: daarom geven we deze prijs aan Tamar Aydin en Charlotte Berson van Breaking Shot

Derde prijs: Nu staan we graag stil bij een film die het experiment niet schuwt. Een film die durft uit te pakken met kleuren, met licht, met muziek, geluid en zelfs met het lichaam. De derde prijs gaat naar de psychedelische trip Dear Big Bang, a love not given lightly heet van Lotus Hebbing.

Tweede prijs: We vragen ons af hoe lang het heeft geduurd om de wereld van deze film tot leven te laten komen. En dan ondanks al die manuren toch nog zo’n energieke en humoristische vertelling. Daarom geven wij de tweede prijs aan het uitzonderlijke gemaakte Don’t feed the reptiles van Guido Duijn.

Eerste prijs

Een spectaculaire opening. Geweldige kostuums en een ongebruikelijk romantisch hoofdpersonage. Of moeten we het hebben over de cameravoering? Het geluid? De casting? De dialoog? Eigenlijk is alles goed aan deze winnaar van Shoot Your Shot #14. De eerste prijs gaat daarom naar Wattefack heb je in je zak? van Jonathan Broeke, Davey Driessen, Jikkie Schelling en Merlijn Willemsen.